Indiana Jones Site

Krzyż Coronada

Złoty Krzyż to artefakt, którego Indy poszukiwał bardzo długo. Po raz pierwszy natknął się na niego przypadkiem w 1912 r., kiedy to na krótko odebrał go poszukiwaczom skarbów. Już wtedy jednak Indy wykazał się świetną znajomością historii, mówiąc: "To Krzyż Coronada. Dostał go od Corteza w 1520 r." Ponownie odnalazł go w 1938 r. u wybrzeży Portugalii. Tym razem jednak szczęśliwie dostarczył go do muzeum.

Zdjęcie przedstawia doskonałą replikę krzyża wykorzystanego w filmie. W centralnej części jest postać ukrzyżowanego Chrystusa, zaś na jego czterech końcach znajdują się szlachetne kamienie: perły i agaty. Tylna część artefaktu była wzorowana na tzw. Krzyżu Justyniana (jeden z bizantyjskich władców) - stąd pojawiły się na nim rzymskie inskrypcje. Rozmiary Krzyża Coronada to 21 x 16 x 2 cm, długość łańcuszka ok. 80 cm, a całość waży ponad 1 kg.

Nazwa tego artefaktu pochodzi od imienia jego właściciela. Francisco Vasquez de Coronado (ok. 1510-1554) był hiszpańskim konkwistadorem, który w latach 1540-1542 kierował wyprawą z Meksyku w poszukiwaniu Siedmiu Złotych Miast. Coronado nigdy ich nie odnalazł, jednak podczas tej wyprawy po raz pierwszy osiągnięto Wyżynę Kolorado (odkryto m.in. Wielki Kanion), a następnie dorzecze Arkansas.

Franciszkański Manuskrypt

Ten średniowieczny manuskrypt Indy miał okazję przejrzeć w domu Waltera Donovana, w jego prywatnej kolekcji antyków. Według tego, co widzieliśmy w "Ostatniej Krucjacie", został on napisany przez franciszkańskiego zakonnika w archaicznej formie języka francuskiego i opowiada jedną z legend arturiańskich - m.in. o rycerzach, którzy odnaleźli Graala.

Widać, że jednej z kartek brakuje, gdyż na pierwszej stronie tekst urywa się i nie jest już kontynuowany na następnej. W związku z tym nie można niestety przeczytać tej legendy w całości. Oto tłumaczenie drugiej strony manuskryptu: "Lecz tutaj opowieść o nim kończy się, a zaczyna ponownie o Królu Arturze. Więc, jak mówi legenda, Król Artur wezwał swych ludzi, by zebrali się w Camelot. I tak też się stało. Część przybyła pieszo, a część na koniach. Nigdy wcześniej żaden człowiek nie widział tak wielu rycerzy. W ten właśnie sposób sir Gawain został wyleczony z dolegliwości..."

Tablica Świętego Graala

"Piaskowiec, symbol chrześcijaństwa, tekst łaciński z połowy XII w." - tak Indiana Jones scharakteryzował tą tablicę, gdy po raz pierwszy zobaczył ją w kolekcji Donovana. Według filmu tą niekompletną tablicę wykopano na północ od Ankary. Zawierała ona informacje dotyczące Świętego Graala, jednak brak górnego fragmentu uniemożliwiał pełne odczytanie pisma. Właśnie na brakującej części tablicy znajdowała się nazwa miasta, od którego należało rozpocząć poszukiwania kielicha (Alexandretta).

W centralnej części tablicy znajduje się symbol Bractwa Miecza Krzyżowego, które przez wieki chroniło tajemnicę Świętego Graala (taki sam znak mieli też wytatuowani członkowie Bractwa, m.in. Kazim). Symbol jest otoczony przez tekst, który Indy przetłumaczył następująco: "Temu, kto wypije wodę, powiedział Pan, ofiaruję wiosnę wiecznego życia. Musisz dotrzeć do Świętej Góry poprzez pustynię, góry i Dolinę Półksiężyca aż do świątyni, gdzie spoczywa Czara." W rzeczywistości na tablicy znajdują się przetłumaczone na łacinę angielskie psalmy, zaś sam "artefakt" nie jest wykonany z piaskowca, lecz ze specjalnego gipsu, który doskonale imituje kamień.

Święty Graal

Święty Graal to, po Arce Przymierza, najbardziej niesamowity artefakt w historii ludzkości. Na przestrzeni ponad 2000 lat powstawały o nim legendy, a kolejne pokolenia starały się go odnaleźć i poznać jego tajemnice.

Samo słowo "graal" (lub "grail") pojawiło się prawdopodobnie w X w.n.e. W języku starofrancuskim oznaczało ono "naczynie", a więc talerz, puchar lub czarę służącą do spożywania posiłków. Niektórzy etymolodzy uważają jednak, że wyraz ten pochodzi od łacińskiego słowa "stopień" - dla nich Graal jest właśnie kolejnym stopniem niezbędnym do osiągnięcia duchowego oświecenia.

    W filmie "Indiana Jones i Ostatnia Krucjata" Święty Graal został przedstawiony jako kielich, z którego Chrystus pił podczas Ostatniej Wieczerzy i do którego po ukrzyżowaniu Józef z Arymatei pobrał krew Zbawiciela. Kielich to niewątpliwie najbardziej popularny obraz Graala, choć zdania co do jego wyglądu również są podzielone. Niektórzy uważają, że był to bogato zdobiony złoty puchar, a inni (m.in. tak ukazano to w filmie), że prostej budowy kielich cieśli.
    Niewiele osób wie jednak, że na przestrzeni wieków Graal występował też pod innymi postaciami, takimi jak np. szmaragd z korony Lucyfera (która spadła mu z głowy poczas walki z Michałem Archaniołem), święty kamień z gwiazd (być może meteoryt lub kamień filozoficzny), święty kocioł (celtycki odpowiednik rogu obfitości), taca (używana przez Jezusa do krojenia paschy podczas Ostatniej Wieczerzy), a nawet jako całun turyński (w który owinięto ciało martwego Zbawiciela).
    Wszystkie te wyobrażenia na temat Świętego Graala łączyło jedno - ludzie zawsze uważali go za przedmiot o wspaniałych, często wręcz magicznych właściwościach (m.in. leczniczych), dzięki któremu można było również "zbliżyć się" do Boga.

Pozostańmy jednak przy najbardziej znanej teorii, która przedstawia Graala jako chrystusową Czarę. O jej dalszych losach dowiadujemy się głównie z legend arturiańskich. Podobno pod koniec swego życia Józef z Arymatei udał się wraz z Graalem do Anglii, gdzie założył miasto Glastonbury (przez niektórych utożsamiane z Avalonem lub Camelot - stolicą i miejscem spoczynku legendarnego Króla Artura). Być może tam właśnie został ukryty Kielich, który od tamtej pory zaginął na ponad 1000 lat. Odnalazło go dopiero trzech rycerzy biorących udział w I Wyprawie Krzyżowej (1096-1099) - Galahad, Parsirval i sir Bors (w "Ostatniej Krucjacie" ich odpowiednikami byli niewątpliwie trzej bracia). Jedna z legend mówi, że rycerze ci odebrali Graala Templariuszom, lecz tak naprawdę do tej pory nie wiadomo, co się z nim dokładnie stało...

Być może Święty Graal nadal jest ukryty gdzieś w Wielkiej Brytanii, Francji lub Ziemi Świętej, a być może w ogóle nigdy nie istniał. Niewątpliwie jednak jeszcze przez wiele lat będzie on stanowił jedną z największych zagadek ludzkości...